• SUBSCRIBE
  • FACEBOOK
  • TWITTER

Spis Treści

Posts by category

  • Żyjemy w rzeczywistości, w której bycie zmęczonym stało się powodem do dumy. Im więcej zadań, spotkań, projektów i powiadomień masz na głowie, tym łatwiej wmówić sobie, że jesteś potrzebny, ważny i skuteczny. W efekcie wielu ludzi traktuje odpoczynek jak luksus, na który nie mogą sobie pozwolić. Tymczasem brak regeneracji prędzej czy później wystawia rachunek – w postaci chronicznego zmęczenia, wypalenia, problemów ze snem i poczucia, że nawet w weekend nie jesteśmy w stanie naprawdę się wyłączyć. Odpoczynek nie polega wyłącznie na leżeniu na kanapie czy oglądaniu seriali, choć i na to jest miejsce. Chodzi bardziej o głębokie pozwolenie sobie na to, by odpuścić bycie „w trybie działania”. To moment, w którym nie musisz nikomu udowadniać swojej wartości poprzez wyniki, liczby i statusy „online”. Paradoks polega na tym, że im bardziej jesteśmy zmęczeni, tym trudniej nam się zatrzymać, bo boimy się, że jeśli zrobimy pauzę, wszystko się rozsypie. A przecież rozsypuje się właśnie dlatego, że jedziemy na oparach. Istnieją różne rodzaje odpoczynku i każdy z nas potrzebuje ich w innych proporcjach. Jest odpoczynek fizyczny – sen, rozciąganie, spokojny spacer. Jest odpoczynek mentalny – czas bez bodźców, bez scrollowania, bez włączania kolejnych filmików, które tylko udają relaks. Jest odpoczynek emocjonalny – rozmowy z ludźmi, przy których nie musimy zakładać masek, przy których wolno nam powiedzieć: „Jest mi ciężko”. Jest też odpoczynek kreatywny – chwile, gdy robimy coś tylko dlatego, że sprawia nam to przyjemność, a nie dlatego, że przyniesie konkretny efekt. W natłoku obowiązków łatwo jest uznać, że odpoczniemy „kiedyś”, gdy będzie spokojniej. Tyle że ten spokojniejszy moment nie nadchodzi sam z siebie. Jeśli nie nauczymy się go świadomie tworzyć, zawsze znajdzie się kolejny projekt, kolejny mail, kolejny „mały zaległy temat”. Dlatego tak ważne jest, by traktować odpoczynek jak zadanie równie ważne jak spotkanie z klientem czy rodzinny obiad. Wpisać go w kalendarz. Uświadomić sobie, że to inwestycja, a nie strata czasu. Wielu z nas nosi w głowie przekonanie, że odpoczynek trzeba „zasłużyć”. Jeśli dzień był wystarczająco pracowity, jeśli wykonaliśmy odpowiednią liczbę zadań, jeśli „naprawdę się postaraliśmy” – wtedy możemy usiąść i złapać oddech. Nie zauważamy, że w ten sposób dokładamy sobie do i tak przeładowanego grafiku dodatkowy warunek: muszę być wystarczająco dobry, by zasłużyć na chwilę dla siebie. To pułapka, z której trudno się wyrwać, dopóki nie zmienimy perspektywy i nie uznamy odpoczynku za podstawową potrzebę, a nie nagrodę. Warto mieć swoje małe rytuały, które pomagają przełączyć się z trybu działania w tryb bycia. Dla jednej osoby będzie to wieczorna herbata i książka, dla innej – krótki spacer po pracy, dla kogoś jeszcze – kilka minut w ciszy, zanim ktokolwiek czegokolwiek od niej zechce. Takie rytuały tworzą naszą osobistą strefa inspiracji dzięki której umysł zaczyna kojarzyć konkretne czynności z odpoczynkiem. To może być ulubiony fotel, notes, w którym zapisujemy myśli, czy nawet zapach świecy, którą zapalamy tylko wtedy, gdy naprawdę chcemy zwolnić. Odpoczynek ma też wymiar relacyjny. To, z kim spędzamy czas, mocno wpływa na to, czy faktycznie się regenerujemy. Są spotkania, po których, mimo śmiechu i energii, czujemy wewnętrzne wyczerpanie. Są też takie, po których wracamy spokojniejsi, pełniejsi, bardziej ugruntowani. Warto uważnie przyglądać się temu, jakie rozmowy nam służą, a jakie tylko zużywają resztki baterii. Czasem najlepszym odpoczynkiem jest świadome ograniczenie kontaktu z tym, co ciągle nas pobudza, porównuje i ocenia. Nie możemy też zapominać o odpoczynku od technologii. Ekrany przyciągają uwagę skuteczniej niż cokolwiek innego, a bardzo często udają relaks, podczas gdy tak naprawdę dostarczają kolejną porcję bodźców. Odkładanie telefonu choćby na godzinę przed snem, wyłączanie powiadomień, korzystanie z trybu „nie przeszkadzać” – to drobne kroki, które w dłuższej perspektywie robią ogromną różnicę. To, że cały świat jest online dwadzieścia cztery godziny na dobę, nie oznacza, że my też musimy. Wreszcie odpoczynek to także umiejętność bycia dla siebie łagodnym. Zamiast powtarzać w myślach: „Powinienem robić więcej”, „Inni dają radę”, „Nie mogę sobie pozwolić na słabość”, możemy spróbować powiedzieć: „Zrobiłem dziś tyle, ile mogłem na ten moment”, „Mam prawo czuć się zmęczony”, „Odpoczynek pomoże mi jutro działać mądrzej”. Takie zdania nie są pustymi afirmacjami. To sposób, by przerwać wewnętrzny monolog, który często jest dla nas o wiele surowszy niż którakolwiek osoba z zewnątrz. Kiedy zaczynamy traktować odpoczynek poważnie, zmienia się jakość całego życia. Nagle drobne przyjemności przestają być „nagrodą po wszystkim”, a stają się naturalną częścią dnia. Zauważamy, że jesteśmy bardziej obecni w rozmowach, mniej nerwowi, bardziej twórczy. I choć świat nadal nie zasypia, my przestajemy próbować dotrzymać mu kroku za wszelką cenę. Zamiast tego wybieramy taki rytm, który naprawdę nam służy.